Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Άθλια πατρίδα, τι άλλο θα κάνεις!


                                                                    Παιδική ζωγραφιά
                                                                               

Γεννήθηκε σε ένα χωριό στο Τεπελένι της Αλβανίας αλλά από το 1992 ως πατρίδα του έχει καταχωρηθεί και η πόλη της Δράμας. Σπούδασε κάποτε ιστορία και φιλολογία, έπειτα οικονομικά αλλά ερωτεύτηκε παράφορα τη δημοσιογραφία, από την οποία και ζει, δικαιώνοντας τον πατέρα του που του έλεγε ότι δεν θα γίνεις ποτέ καλός αγρότης.
Έτσι συστήνει το Protagon.gr τον συνεργάτη του Niko Ago, το μετανάστη που έγινε δημοσιογράφος στην Ελλάδα - εργάζεται τα τελευταία χρόνια στην Αυγή και μεγαλώνει τα παιδιά του, μαθαίνοντάς τα να αγαπούν και τις δύο πατρίδες τους.
Χθες το ελληνικό κράτος τον ειδοποίησε να εγκαταλείψει εντός 30 ημερών τη χώρα, γιατί πριν μερικά χρόνια δεν είχε καταφέρει να μαζέψει τα ένσημα που απαιτεί ο νόμος για να ανανεώσει την άδεια παραμονής του!
Αλλά «ακούστε» καλύτερα τον ίδιο.


Σ' ευχαριστώ, Ελλάδα

Συμπλήρωσα 20 χρόνια στην Ελλάδα και μπήκα αισίως στον εικοστό πρώτο. Από τότε που ήρθα, εργάστηκα σε διάφορες δουλειές. Μετά από πολύ κόπο και κυρίως πολύ διάβασμα,  έμαθα την ελληνική γλώσσα κι έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα, που ήταν η δημοσιογραφία. Σήμερα είμαι δημοσιογράφος στα ελληνικά ΜΜΕ. Σε πιο βαθμό καταφέρνω να κάνω καλή δημοσιογραφία, το κρίνουν αυτοί που διαβάζουν αυτά που γράφει η ταπεινότητά μου. Μεγαλώνω δυο κόρες που σήμερα είναι 18,5 και 17,5 ετών. Η μεγάλη μου κόρη ήρθε  στην Ελλάδα 5 μηνών, η μικρή γεννήθηκε στην Ελλάδα και δεν γνώρισε άλλη χώρα για πατρίδα της.


Προσέφερα λίγα ή πολλά  δεν το ξέρω, το  μόνο σίγουρο είναι ότι  δούλεψα και δουλεύω τίμια. Ποτέ και για κανένα λόγο, δεν απασχόλησα τις Αρχές της χώρας.  Αφοσιώθηκα στο επάγγελμά μου αλλά και στην προσφορά υπέρ των δικαιωμάτων του Ανθρώπου.  Είμαι μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Αυτά με εκφράζουν, αυτά κάνω.  Στην άνοδο της Χρ. Αυγής, την είσοδό της στη Βουλή και τις απειλές που δέχομαι για τη ζωή μου, ήρθε να προστεθεί ένα  άλλο γεγονός, εξίσου άσχημο.  Αν για το πρώτο κομμάτι ανησυχούμε πολλοί, το  σίγουρο είναι ότι το δεύτερο με πονά εξίσου προσωπικά.
Χθες, 17 Μαΐου 2012, το ελληνικό κράτος, με ειδοποίησε ότι εντός 30 ημερών, πρέπει να εγκαταλείψω την Ελληνική Επικράτεια, επειδή το έτος 2007-2008, περίοδο την οποία είχα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας, δεν μπόρεσα να συγκεντρώσω τον απαιτούμενο αριθμό ενσήμων για να ανανεώσω την άδεια παραμονής μου.  Στην ίδια μοίρα με μένα, βρίσκονται και πολλοί άλλοι μετανάστες. Άνθρωποι που έχουν συνδέσει τη ζωή τους με τη χώρα αυτή, που έφτιαξαν τις οικογένειές  τους εδώ, που τα παιδιά τους γεννήθηκαν, φοίτησαν και μεγαλώνουν στην Ελλάδα. Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι για όλους και για μερικούς, τέτοια ζητήματα είναι “πολυτέλεια”. Πράγματι, έτσι είναι. Για μερικούς άλλους όμως, είναι θέμα ύπαρξης και αξιοπρέπειας.
Ακόμα  και να μην μπορέσω να κερδίσω την παραμονή μου δικαστικά – τη στιγμή που σφοδρή μου επιθυμία είναι να  αποκτήσω την ελληνική υπηκοότητα και να συνεχίσω να προσφέρω σε αυτό τον τόπο – θα παραμείνω το ίδιο φιλέλληνας, ακόμα και στην άκρη της γης να καταλήξω.  Ωστόσο, το θέμα αυτό ας χρησιμεύσει σε όλους μας για να δούμε επιτέλους πως τα στραβά  που μας συμβαίνουν, πολλές φορές τα προκαλούμε εμείς οι ίδιοι. Είχα γράψει κάποτε ένα κείμενο με τίτλο  “Σου χρωστάω ένα ευχαριστώ, Ελλάδα”, το ίδιο μπορώ να επαναλάβω και σήμερα αλλά τούτη τη φορά, γεμάτος πίκρα:  Σ’ευχαριστώ Ελλάδα!
Αναδημοσίευση του ανοιχτού γράμματος στην Ελλάδα από το blog του Niko Ago Correspondent στη διεύθυνση ο odromos.wordpress.com

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Protect me... απ' τον καπιταλισμό


                                                                 Στιγμιότυπο από την παράσταση «Protect me»

Μία γερμανική απάντηση στην τρομοκρατία των ημερών

Ο Falk Richter 
για τα δάνεια των μνημονίων, την κρίση και τον καπιταλισμό 

«Με το δεύτερο πακέτο "βοήθειας" που δόθηκε στην Ελλάδα τι γίνεται; Οπως το βλέπω εγώ, τα λεφτά περνάνε μέσα από την Ελλάδα για να καταλήξουν και πάλι στον ευρωπαϊκό Βορρά, στη Γερμανία και ειδικότερα στους πλούσιους της Γερμανίας. Γι' αυτό λέω ότι η κρίση είναι κοινό πρόβλημα. Παίρνουν τα λεφτά από τους γερμανούς φορολογουμένους και τα δίνουν στους εδώ πλουσίους. Υποκρίνονται ότι τα λεφτά πάνε στην Ελλάδα αλλά στην πραγματικότητα πάνε σε όσους έχουν αγοράσει το ελληνικό χρέος. Περίεργη κατάσταση, δεν νομίζετε; Ακόμη και οι περικοπές που γίνονται στο κοινωνικό μας κράτος αναδιανέμονται με άλλον τρόπο και κατευθύνονται προς αυτούς τους τύπους και σε κάποιες τράπεζες».

...«Για τους περισσότερους ανθρώπους, ακόμη και στη Γερμανία που είναι μία από τις πλουσιότερες χώρες στην Ευρώπη, τα προβλήματα είναι λίγο-πολύ τα ίδια. Γι' αυτούς τους ανθρώπους γράφω, τους νέους που δεν βρίσκουν μια πραγματική δουλειά αυτή τη στιγμή αλλά κάνουν την "πρακτική" τους. Βασικά μιλάμε για απλήρωτες δουλειές. Νομίζω ότι το πρόβλημα της Ευρώπης είναι συνολικό, η κρίση έχει προκαλέσει πολύ φόβο στους ανθρώπους, ότι ποτέ δεν θα φθάνουν τα λεφτά για να ζήσουν, ποτέ δεν θα βρουν μια δουλειά της προκοπής».

...«Το θέατρο σήμερα πρέπει να αντιληφθεί τον ρόλο του ως μέρους ενός διεθνούς δικτύου που θέτει υπό αμφισβήτηση τον καπιταλισμό στο σύνολό του, συγκεκριμένα κατά πόσον το σύστημα αυτό προσφέρεται ως τρόπος ζωής για την πλειονότητα των ανθρώπων».


Τα αποσπάσματα από συνέντευξη του Γερμανού θεατρικού συγγραφέα και σκηνοθέτη στον Γρηγόρη Μπέκο στο «Βήμα της Κυριακής» με αφορμή το τελευταίο του έργο με θέμα την κρίση και την εσωτερίκευσή της.

Η παράσταση «Protect me» της βερολινέζικης Schaubuhne, σε σκηνοθεσία του Φαλκ Ρίχτερ και χορογραφία της Ανούκ βαν Ντάικ, ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση από τις 18 ως τις 20 Μαΐου.